Rick

“Positive Fit”

Februari 2018 kreeg ik de diagnose dat ik de ziekte van Parkinson had. Enkele dagen nadat ik het verschrikkelijke nieuws te horen had gekregen, werd bekend dat mijn werkgever Roda JC in samenwerking met NOVIzorg een traject met beginnend Parkinsonners (Yoppers genaamd) ging starten onder de naam “Positive Fit”.

Samen met Karin en Theo ben ik gestart in een traject waarin we op meerdere gebieden intensieve begeleiding krijgen. Inmiddels zijn we enkele maanden intensief onderweg en mogen we wel stellen dat dit een heel hecht groepje is geworden van lotgenoten die lief en leed met elkaar delen.

Op maandag, woensdag en vrijdagochtend is het vaak “bloed, zweet en tranen” tijdens onze fysieke en cognitieve trainingen maar wat hebben we er baat bij! Samen met ons professionele begeleidingsteam gaan we ervoor zorgen dat we door vroegtijdig en preventief aan de slag te gaan, deze ziekte kunnen verslaan!

Rick Plum

Karin

NOVIzorg en Dignita hebben samen met Roda JC – “Midden in de Maatschappij” het project “Positive FIT” vormgegeven.  Een preventieve training waarbij het huidige functioneren van jonge mensen met de ziekte van Parkinson zolang mogelijk behouden blijft.

“Positive FIT”, de naam zegt het al: als (jonge werkende) parkinson-patient zul je positief en fit moeten blijven en… zul je je echt voor 100% moeten focussen op je gezondheid.  Dit houdt in dat je je hele leven overhoop zult moeten halen om deze weg in te kunnen slaan. Een weg waarop je top-sport beoefent, en dan alleen om te kunnen blijven wie je bent. Tot nu toe is dit de zwaarste klus in mijn hele leven en carriere!

Al meer dan 25 jaar ben ik zelfstandig ondernemer, met hele, hele lange werkdagen en werken onder druk. Daarnaast ben ik nog moeder van drie pubers, echtgenote, dochter, zus, nicht, vriendin, kennis en collega en dat allemaal zou ik graag willen blijven, tenminste als ik “fit” blijf. We worden regelmatig genomineerd, we krijgen awards, sterren en noem maar op. En ja, inderdaad, van succes krijg je energie… maar wat als je gezondheid je in de steek laat en je elke dag merkt dat je zwakker wordt? De onzekerheid die je tot nog toe nooit gekend hebt, slaat toe. Wat als je je eigen ik niet meer kent of bent en langzaam maar zeker arbeidsongeschikt wordt? Wat dan? De awards en sterren zijn opeens niet veel meer waard… Maar gelukkig denk ik positief en zoek steeds naar nieuwe opties en mogelijkheden. Ik vond de weg naar “Positive Fit”.

In samenwerking met Roda JC “Midden in de Maatschappij” wordt het Positive FIT-programma wekelijks aangeboden op Sportpark Kaalheide en op Adelante in Hoensbroek. De deelnemers zijn onder te verdelen in twee verschillende groepen. De eerste groep zijn de Yoppers, dit betreft mensen die voor hun 50e levensjaar de diagnose Parkinson hebben gekregen. De Yoppers werken meestal nog en lopen tegen andere problemen aan dan de tweede groep, de wat oudere parkinson-patiënten.

Preventie krijgt bij de eerste groep veel aandacht. En dat is maar goed ook, en heel erg nodig! Preventief bezig zijn zorgt er namelijk voor dat je goed voorbereid bent op wat er ooit wellicht gaat komen. Door de goede voorbereiding leer je te accepteren dat je ook met beperkingen nog heel actief kunt zijn. Door samen met lotgenoten wekelijks te sporten, te discussiëren en ervaringen te delen, ontstaat er een soort “verbond”. Je leert van elkaar, je steunt elkaar en je voelt je gehoord. Parkinson is een veelzijdige, moeilijke aandoening, die door een gezond mens onmogelijk helemaal begrepen kan worden.

Door deze stap te zetten, ben ik anders gaan denken. Ik zou echt alle Yoppers in Zuid-Limburg dit programma aanbevelen. De begeleiding door ervaren deskundigen, die je drie keer per week intensief behandelen, is intens en professioneel. Overigens niet onbelangrijk is, dat dit programma gesubsidieerd wordt door de Wet Langdurige Zorg.

Ik weet zeker dat ik met volle overtuiging elke nog niet aan het programma deelnemende Yopper zover kan krijgen ook actief mee te doen zodat hij/zij meer kan gaan genieten van leuke en bijzondere dingen in het leven, in plaats van thuis onzeker te zitten wachten op een geneesmiddel waarvan je alleen maar mag hopen dat het je beter maakt.

Karin Pinckaers Lumey

Tahnee

Wie ben je?

Mijn naam is Tahnee Aelfers, ik ben 29 jaar en ik woon met mijn vriend, zoontje en poes in Geleen. Ik werk sinds 2013 bij NOVIzorg en daarvoor was ik werkzaam bij Sint Anna in Heel.

Vertel ons eens iets over je werk

Toen ik begon bij NOVIzorg was ik begeleider op onze locatie in Kerkade. Ik had het er erg naar mijn zin met mijn collega’s en cliënten en de werkzaamheden vond ik ook voldoende afwisselend. Ik kreeg er veel vrijheid en verantwoordelijkheden en zat in verschillende projecten/werkgroepen. Toch heb ik na 5 jaar gesolliciteerd op de interne vacature van Stafmedewerker. Wat me hier voornamelijk in aansprak, was dat ik strategisch kon meedenken en meehelpen aan het professioneler maken van NOVIzorg. Stafmedewerker is een ruime functie, waarin ik bijvoorbeeld verantwoordelijk ben voor het inventariseren van risico’s (voor zowel medewerker als cliënt), het organiseren van een BHV organisatie, het regelen van facilitaire zaken, maar waarbij ik ook onderdeel ben van het planningsteam en PR groepje. Tevens ben ik, samen met een collega, bezig met het invullen en implementeren van een software systeem, waarbij we de processen evalueren en optimaliseren.

Wat is de grootste uitdaging in je werk?

Dan denk ik toch het balanceren van prioriteiten. Ik vind veel dingen leuk en interessant en mijn functie is ook ruim. Hierdoor is het soms lastig om overal, voor mijn gevoel, voldoende tijd aan te besteden. Vooral omdat ik part-time werk, doe ik soms langer over bepaalde zaken dan dat ik zelf eigenlijk zou willen.

Wat vind je het leukste in je werk?

Het leukste vind ik de afwisseling en het kunnen meedenken. Ik vind het erg fijn dat mijn functie ervoor zorgt dat ik met vrijwel alle afdelingen in onze organisatie samenwerk. Ik leer ontzettend veel bij en er ligt nog veel waarin ik me kan en wil verdiepen.

Wat vind je leuk aan het werken bij NOVIzorg?

Doordat NOVIzorg een relatief kleine organisatie is, ben je zichtbaar en kun je veel dingen doen. Je krijgt de mogelijkheid om je te verbreden binnen je functie, dit ervoer ik zowel toen ik begeleider was als nu ik stafmedewerker ben.  

Wat betekent “samen denken in mogelijkheden” voor jou?

Voor mij betekent dat verder kijken dan hoe de zorg voorheen werd ingevuld. Samenwerken, met én voor de cliënt. Zo werken we steeds meer samen met andere zorginstellingen om zo de beste zorg te kunnen leveren. Ook in mijn functie zie ik dit terug. We proberen uit te gaan van de zelfredzaamheid van de cliënt en samen kijken hoe we deze kunnen vergroten.

Hans

Hans Snellaert (65 jaar) had een vrouw en kinderen. Samen hadden ze een café/-zalencentrum in Heerlen, waar ze met plezier werkten. Dan wordt plots zijn vrouw ziek en dit verandert zijn hele leven.

“7 jaar geleden is mijn lieve vrouw overleden. Ik had hier veel verdriet van en kreeg dit niet verwerkt, we waren tenslotte 36 jaar gelukkig getrouwd en we deden alles samen. Ik ging steeds meer drinken om het verdriet aan te kunnen en uiteindelijk had ik een drankprobleem.”

Hans wordt opgenomen bij Mondriaan en gaat hier werken aan zijn drankprobleem. Dit heeft, met tussenpozen, 2 jaar geduurd en in die tijd kon hij niet meer leidinggeven in zijn café. Dit werd overgenomen, maar dat ging niet altijd even goed.

“Ik had geen invloed meer op mijn zaak en geen zicht meer op (financiële) zaken rondom het café. Het ging slechter dan gedacht en ik raakte mijn zaak kwijt. Mijn vrouw en ik werkten 30 jaar lang samen in de zaak, we hadden ons hart en ziel erin gestoken en ineens was ook dat weg. Ik bleef over met een enorme schuld. Ik had het overlijden van mijn vrouw nog niet verwerkt en daar kwam al de volgende grote tegenslag. Ik raakte steeds meer in een isolement, mijn sociale contacten waren opgebouwd rond en in de zaak. Ik had er ook geen behoefte aan, ik sloot mezelf het liefst de hele dag binnen op.”

Hans raakte in een diep dal, waarin hij soms liever niet meer wilde leven. Hij wilde bij zijn vrouw zijn en het leven terug dat hij ooit samen met haar had gehad. Hij ervaarde geen zingeving meer in zijn leven. Hij was nog in zorg bij Mondriaan, voor nabegeleiding  en Mondriaan raadde Hans aan om eens een kijkje te nemen bij NOVIzorg.


“Ik had zelf nog nooit van NOVIzorg gehoord. Ik kreeg een rondleiding en een kennismaking op de locatie in Kerkrade. Ik voelde me er direct op mijn gemak en ik ben begin 2016 gestart. Ik ben er nu een redelijke tijd en er is een wereld voor mij open gegaan. Ik ben weer in contact gekomen met andere mensen, zowel cliënten als begeleiding. Ik heb er verschillende hobby’s weten te ontdekken, waar ik plezier en rust uit haal. Zo heb ik leren schilderen, iets waar ik steeds beter in wordt. Het is er ook erg gezellig. Ik voel me weer een mens die gewaardeerd wordt en ik ben blij met de ondersteuning die ik krijg.

Ik krijg ook fysiotherapie voor mijn COPD en we sporten in het oude Roda-stadion. Dit vind ik erg fijn, omdat het ervoor zorgt dat mijn gezondheid niet achteruit gaat en zo veel mogelijk gehandhaafd blijft.

Ik ben zeer te spreken over de begeleiding bij NOVIzorg, ze zijn vriendelijk en professioneel. We merken soms wel dat er bezuinigingen gedaan moeten worden en dat is dan wel lastig voor iedereen.” “NOVIzorg heeft mij veel gegeven en ik hoop dat ik er nog veel mag leren. Het gaat de goede kant op, maar ik heb soms ook nog wel moeilijkere periodes. Ik krijg hier handvaten voor, maar het is nog lastig om het alleen te doen. Gelukkig heb ik nu ook weer een lieve vriendin waar ik steun aan heb. Stap voor stap gaan we vooruit.”